 |
|
|
|
 |
|
Jan
van Meeteren
Waarom?
Waarom gaat een vader van drie kinderen gevaarlijk
verzetswerk doen? Moet hij niet aan de veiligheid
van zijn gezin en die van zichzelf denken? Niemand
die hem dat later kwalijk zal nemen...
Als Jan van Meeteren vlak voor het einde van de Tweede Wereldoorlog
wordt doodgeschoten vanwege zijn werk in het verzet,
is zijn dochter Hannie niet trots, maar vooral verdrietig.
Zij begrijpt niet waarom haar vader het zover heeft
laten komen. Ook de andere kinderen vinden: “Vrouw
en kinderen eerst, dan de rest van Nederland.”
Kinderen helpen
Johan
Adriaan Anton van Meeteren was in 1935 getrouwd.
Met zijn vrouw en drie kinderen woonde hij
in de Jan Haringstraat in Haarlem. Toen de
oorlog uitbrak werkte Jan als deurwaarder.
Het duurde niet lang of hij zat tot over zijn
oren in het verzetswerk. Kinderen waren daarbij
belangrijk voor hem.
Hij zorgde er met een paar andere mensen voor
dat kinderen die dit volgens de dokter nodig
hadden drie keer per week konden eten bij
de Kinderkeukens. Hoewel het eerst niet mocht
van de Duitsers, kreeg hij het tenslotte voor
elkaar dat die hulp officieel toegestaan werd. |
Gezin Van Meeteren |
Bunker in de Atlantikwall |
Spionage Jan
werkte voor een aannemer die bunkers
bouwde voor de Duitsers in de duinen.
Eigenlijk was je een collaborateur als
je zoiets vrijwillig deed, iemand die
met de vijand samenwerkte.
De bunkerbouwer was dan ook een NSB'er.
Maar Jan had deze baan niet voor niets genomen!
Op deze manier kwam hij in het bezit van papieren
waarmee hij in verboden gebied mocht komen
en zelfs in de bunkers. Zo kon hij als spion
voor de Engelsen aantekeningen en kaarten
maken waaruit bleek hoe de Atlantikwall
in dit deel van Europa eruit zag. Die gegevens
zond hij door naar de Engelse Geheime Dienst. |
Gevaarlijk
Door zijn contacten met het verzet
rolde Jan van de ene actie naar de andere.
Hij werd commandant van Knokploeg
2 in Haarlem Noord. Zoals veel anderen
vond hij het onverstandig om bij het illegale
werk zijn echte naam te gebruiken. Daarom
gebruikte hij enkele schuilnamen, o.a
Jan Haring.
Iemand die zoveel verzetswerk deed, liep
groot gevaar. Dat beseften Jan en zijn
vrouw heel goed. Tenslotte is hij dan
ook verraden. Zijn vrouw schreef vlak
na de oorlog het volgende: ' Wij hebben
goed alle gevaren die aan zijn werk verbonden
waren samen besproken. Wij wisten wat er op het spel stond, maar
mijn man kon niet anders. Wat hij gedaan
heeft was voor de kinderen in Nederland.
Hij zei altijd: "Ik wil dat de kinderen
groot worden in een vrij Vaderland."' |
De rode lijn geeft de Atlantikwall aan |
Het einde?
Toen zij dit schreef, wist zij dat haar
Jan op 15 april 1945 door de Duitsers gedood
was. Hij was een van de 20 "Todeskandidaten"
die bij St. Pancras als represaille
voor het opblazen van de spoorlijn naar Den
Helder doodgeschoten waren. De mannen hadden
hun lot moedig onder ogen gezien: op dat laatste
moment zongen zij allen het Wilhelmus.
In 1984 is aan de nabestaanden van Jan van
Meeteren het Verzetsherdenkingskruis uitgereikt.
Hoe had haar dochter Hannie dit allemaal beleefd?
Vele jaren later schreef zij over het moment
dat de Duitsers haar vader ophaalden: "Voor
de ogen van een klein meisje van 5 jaar gebeurde
er iets vreselijks en tot op de dag van vandaag,
ik ben nu in de 60, zit daar een film vast
onder mijn vel. .......Stampende laarzen,
de voordeur werd ingetrapt, brekend hout en
glas, harde mannenstemmen doorzochten het
huis en mijn vader werd weggevoerd onder onze
kinderogen. Soms als er een harde Duitse mannenstem
op de televisie is, gaan de haren van mijn
armen rechtop staan en voel ik mij heel ongelukkig."
Even
nadenken ... |
|
|
|
|
|
|
|
